و فرد نادر آن نبوت مستدامه است كه تا آخر الابد استمرار دارد و ما نسبت به نبوت موسى شك داريم كه آيا اين هم از افراد غالبه است ؟ يا اين همان فرد نادر است نه فرد غالب تا نادر پس از او باشد ؟ اينجا جاى قانون غلبه نيست بلكه اى چه‌بسا با اصل عدم ما عداى اين فرد از افراد بعدى ثابت بكند كه فردا خير و تا در همين فرد مشكوك يعنى نبوت موسوى است [ البته اگر اصل مثبت را جارى بدانيم ] و لذا اين بخش از سخنان ميرزاى قمى هم چنگى بدل نمىزند . قوله : ثم اورد : آخرين فراز بحث ما با محقق قمى ره : ميرزا مجددا به خود اشكالى كرده : اگر كسى بگويد : شما در خطاب نبوت ترديد كرديد گفتيد اينجا جاى استظهار استمرار و استصحاب بقاء نيست امّا چه مانعى دارد كه نسبت به خطابات شريعت موسى ( ع ) يعنى اوامر و نواهى او اين حرف را بزنيم يعنى بگوئيم اين اوامر و نواهى به صورت خطاب مطلق صادر شده و تا زمان ظهور مدعى جديد كه استمرارشان حتمى است پس از آن در بقاء و استمرار آنها شك مىكنيم استصحاب بقاء جارى مىكنيم . ما در جواب خواهيم گفت : اين مطلقاتى كه مبين احكام شريعت موسى يا عيسى ( ع ) هستند با فرض مقترن بودن آنها به بشارت بر ظهور منجى عالم بشريت يعنى حضرت ختمى مرتبت ( ص ) دردى را دوا نكرده و سودى به حال شما نخواهد داشت و در حقيقت به بركت اين قرينهء خارجيه اطلاقات قيد خورده‌اند . قوله : و ربما يورد : بعضىها به اين جواب اشكال كرده‌اند كه : اهل كتاب اصلا اين بشارتها را قبول ندارند تا شما بگوئيد با وجود اين بشارتها جاى استصحاب بقاء نيست و لذا جوابتان به درد آنها نمىخورد .